به بهانه دهمین سالگرد درگذشت زنده یاد استاد رضا سقایی

تاریخ انتشار : 27 تیر 1399, 14:56
۲۷ تیرماه برای دنیایِ  آواز و موسیقی لرستان یادآور خاطره ی تلخ از دست دادنِ عندلیبیست که داغ ِخاموشیِ هنجره ی طلایی اش هنوز که هنوز است  در اذهان باقی و پابرجاست.

القاب بسیاری برای او که ساده زیستی را برای ادامه ی  حیات برگزیده بود، نسبت داده اند اما افسوس که هرگز بر اساس هیچ یک از این القاب و در شاءن و منزلتِ واقعی خود مورد تکریم قرار نگرفت.

۲۰ فروردین ۱۳۱۸ کودکی در خانواده سقایی در محله ای موسوم به پشت بازار  در خرم آباد متولد شد که او را محمدرضا نامیدند.

کسی که به نام رضا سقایی او را بیشتر می شناسیم، باید گفت در دیاری که درختِ کهنِ ملودی، موسیقی، شعر و نوایش هم ضرب با مفرغ و بلوط، به رویش نشسته و در میانِ کوههای استوارِ  زاگرسی سراسر به  شادمانی و شور و آواز  در هم تنیده، او را می توان سلطان ِ آواز بر دیارش خواند.

در کوچه باغ های قدیمی و پر از بوی زندگی ِ آن روزها ،این صدای افلاکی و اهورائی او بود که فلکور لری را هم به وجد و رقص می کشاند، و پای عابران را بر درب ِ خیاط خانه میخکوب می کرد.

اعجاز مسیحایی ِ صدای پاکی به زلالی چشمه های جوشان بود که حمید ایزدپناه مسئول فرهنگ و ارشاد را مجذوب خود ساخته و باعث دعوت به کار ِ این نوجوان برای اولین اجرای اثری به نام (بزران ) شد. 

آن زمان (بزران ) او با کمانچه زنده یاد علی خان شفائی به  ضبط رسید و در اردیبهشت سال ۱۳۴۴ با اصرار ورزی و مکاتبه های ایزدپناه اولین ترانه های لریِ (گنم خر از نوری سلاحورزی)، دایه دایه، کوش طلا، قدم خیر، سیت بیارم و مریم مریم، با صدای رضا سقایی، کمانچه ی حسن سالم ، تمبک منصور ِ سالم و تار ِ استاد تاکسانی در برنامه رادیویی شما و رادیو در محل استودیوی رادیو ایران ضبط و پخش شد.   

بعد از آن این ترانه ها بر حسب تجهیزات و ادوات موسیقی آن زمان به صورت گرامافون روانه بازار و این صدای بی بدیل و آسمانی باعثِ ملی و فرا ملی شدن ِ موسیقی لری شد.

تک تکِ آثار به جا مانده از استاد سقایی هر کدام خود به مانند شاهکاری در دنیای  موسیقی لری  و ملی  مورد محبوبیت قرار گرفته و بر جای مانده، که از آن جمله ترانه هایی چون (زندگی ) سروده هما میرافشار و برگردانده شده به لری توسط ایزدپناه، (آسمان) سروده عزت فولادوند و آهنگسازی خودِ وی می باشد.

سقائی بعدها و در سال ۱۳۵۶ با همکاری مجتبی میرزاده، آثاری چون(قدم خیر) و (موتورچی) را در دنیای موسیقی به ثبت رساند.

اما ادامه راه با هنجره ای آسیب دیده برای بلبلِ زاگرس ممکن نشد و پس از عمل جراحی لوزه در سال ۱۳۵۷ آوای دلنوازش برای همیشه  به خاموشی نشست

زندگی پر فراز و نشیب و ساده ی رضا  سقائی با مجروح شدن در بمباران هوایی ۱۳۶۶ ازنا، به مجروحیت وی بر اثر  اصابت، ترکش گره خورده و درد ناشی از آن ترکش تا پایان عمر همراهیش ساخت.

اسفند ماه ۱۳۸۵ بود که وی در کرج دچار عارضه سکته مغزی شد و پس از ۱۰ روز از بیمارستانِ رجائی کرج به بیمارستان شهدای عشایر منتقل شده و بعد از آن زمان بود که خواهر بزرگ ایشان به نام ماهدولت مسئولیت پرستاری و مراقبت از او را بر عهده گرفت.

سرانجام ۲۷ ام تیرماه ۱۳۸۹ پس از حدود ۴ سال و سابقه ۷ بار بستری در بیمارستان شهدای عشایر خرم آباد و همچنین ۳ بار بستری در بیمارستان ساسان تهران، با تحمل درد و رنج، ساعت ۱۰ صبح به علت نارسایی تنفسی ناشی از سکته مغزی دار فانی را وداع گفت

مراسم تشیع پیکر وی در تهران در مقابل تالار وحدت با حضور چهره های فرهنگی و هنری چون سید فرید قاسمی، هوشنگ کامکار و برخی از اعضا هیت مدیره کانون خانه های موسیقی در تاریخ  ۳۱ ام تیر ۱۳۸۹ انجام شد و سپس در ۲ ام مرداد ماه ۱۳۸۹ در میان جمعیت ‌ علاقمندان خود و جمعی از مسئولین استانی در قطعه هنرمندان آرامستانِ  زادگاه خود خرم آباد به خاک سپرده شد.



لینک کوتاه مطلب: https://poldokhtarnews.ir/?newsid=1680

نظر دهید :

نام شما :*
ایمیل شما :
نظر شما :
کد را وارد کنید : *
عکس خوانده نمی‌شود