اکسیژنِ سرمایه اجتماعی برای مهار کرونا

تاریخ انتشار : 3 فروردین 1399, 14:21
پلدختر لرستان نامی آشنا برای ایرانیان است، همان شهری که سالِ درد و رنج 98 با سیلابی سهمگین از آنجا آغاز شد. سیل ویرانگر 12فروردین،در کمتر از 24ساعت نفسِ زندگی را در شهرستان و شهر پلدختر به شماره انداخته بود.

زیرساخت ها شهری در نیمی از شهر تقریباً به طور کامل از بین رفته بود،اضافه بر خیابانی در قسمت شرقی شهر که بخشی از بستر رودخانه شد، در بیشتر قسمت غربی، گل و لای تا سقف منازل، مغازه ها و ادارات بالا آمده بود.

حجم تخریب ها و خسارت ها به اندازه ای گسترده بود که حتی در نگاهی خوشبینانه امکان بازسازی و جبران آنها بسیار دشوار و نیازمند سالها زمان بود. با این وجود و بر خلاف تصور اولیه همین که سیل طبیعت فرونشست سیل بزرگتر اما زلال تری از مهرورزی ایرانیان به راه افتاد، پلدختر را در برگرفت و به سرعت گل و لای را از تن و روی شهر زدود.

در هفته ها و ماه های بعد همچنان مهربانی ها برقرار ماند، تا اینکه دست های یاری، شهر را به شکوه پیشین ساختند. الان نزدیک به یک سال از آغاز آن سیل ها گذشته است و دهر و دیار با بلا و بحران جهانگسترِ کرونا درنوردیده و غمین شده است. حالا در پایان سال پرماجرا خبرهای امیدوار کنندهای از پلدخترِ مهرآموخته گزارش میشود که می تواند اندکی از تلخی خبرهای ناخوش کرونائی بکاهد.

در شهر پلدختر ، اصناف و مردم پویش در خانه ماندن را به میزان قابل تحسینی اجابت نموده اند، گروههای مردمی خودجوش گندزدائی و ضد عفونی کردن اماکن را به میزان درخوری دنبال می کنند. پویش مهربانی قابل اعتنائی در بین مالکان واحدهای تجاری و مسکونی استیجاری دال بر بخشیدن اجاره ماههای اسفند و فروردین به راه افتاده است.

در واقع  بسیاری از موجران شهر، مهربانی آموخته در سیلِ سال بلا را با آموزه های دگریاری سنتی خود، ترکیب و پویش مهربانی برای مهار کرونا را به راه انداخته اند. پویشی که می تواند با کاستن از حضور ناگزیز خیابانی گروهی از شهروندان نیازمندتر، شهر را از گزند گسترده تر بیماری در امان نگاه دارد.

این کنش ها بخشی از آنچه است که جامعه شناسان از آن به عنوان سرمایه اجتماعی یاد می کنند و آنرا گریس روابط اجتماعی و مقدم بر هر نوع سرمایه دیگر می دانند. بر خلاف تصورها، در چین کمونیست صرف دولت قدرتمند، کرونا ویروس را به زانو درنیاورد بلکه بخش عظیم و اصلی چنین توانائی وابسته به بسترهای مشارکتی و شهروندان مشارکت جو و همبسته ای بود که نمود آن در روزهای همکاری و شب های ترانه خوانی- «ووهان طاقت بیار!»- تجلی می یافت.

بیماری کرونا ناشناخته و قدرتمند است و  در صورتی که زنجیره انتقال آن را توانمندی ها، همراهی ها و یاریگری های مردمی قطع نکنند ممکن است نه تنها در فصل گرما از بین نرود بلکه به صورت موجی تا تولید واکسن و داروی آن همچنان تداوم یابد و ویرانگری و رنج گستری نماید. از اینرو اکنون بیش از هر داروئی نیازمند تداوم مهربانی ها و رونق دادن به سرمایه های اجتماعی شهروندان و مردمان محلی هر دیار و سامان هستیم.

در وضعیت کنونی که دولت از توان تهیه و توزیع ماسک هم به درستی برنمی آید این سرمایه را باید فراتر از گریس روابط اجتماعی، اکسیژن حیات فردی و اجتماعی دانست و آنرا برای مهار کرونا به ریه های زندگی اهدا نمود.

سعدی خردمند و دوراندیش یادآوری کرده است: ای که دستت می‌رسد کاری بکن/ پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار...


دکتر علی احمد رفیعی راد


لینک کوتاه مطلب: https://poldokhtarnews.ir/?newsid=1459

نظر دهید :

نام شما :*
ایمیل شما :
نظر شما :
کد را وارد کنید : *
عکس خوانده نمی شود